It has been close to 4 months since I arrived in the US of A. Ponniyin Selvan has been my companion for 3 and half months. As they say, all good things must come to an end and so did Ponniyin Selvan. My PhD will take me a few more years and I can conclude that it is not as good a thing as this epic novel. But that’s for another day.
Where to begin? Where to end? Plot, Romance and Nature. That Kalki is a genius in conveying all of this would be an understatement. The intrigue, suspense and drama would rival any modern crime thriller. The Romance is also epic. But what takes it into the heart and makes the reading so memorable that you want more is the poetic description of nature. Kalki’s genius is out in the open, where he says Cauvery is the woman of Tamil Nadu who goes to meet her husband, the big sea, and is sent by the other women of Tamil Nadu with Sarees as porandha veettu seedhanam on Aadi Perukku and as she nears her husband, her eagerness to reach him makes her spread her arms which grow multifold to hug her beloved (distributaries of the river as it reaches the estuary). Ponni, as Cauvery is called, with the Sun’s rays on her, gives the impression of a blue Saree with golden streaks over it with the green trees on either banks forming the borders. A man with a top angle view of nature alone can bring forth such creativity into his words.
Kalki’s biggest victory is however, in entrenching the lead characters in your heart. Again, he uses Nature throughout the novel to help himself. He uses storms as metaphors to convey to the reader, the storm in the plot and in the lead characters’ hearts. Be it the storm leading to the climax which forms the foil to the storm brewing in the plot or the storm in the sea, he is phenomenal. One such vignette from the novel, where one of the two Heroes, Vallavarayan Vandiyathevan, is caught in a storm in the middle of the sea:
“கடல் அலைகள் ஆவேச தாண்டவமாடின. மின்னல் வெளிச்சத்தில் கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் ஆடும் மலைச் சிகரங்கள் காட்சி அளித்தன. காற்றின் கும்மாளம் உச்சத்தை அடைந்தது. ஆடும் மலைச் சிகரங்களை அப்படியே பெயர்த்து எடுத்து வாயு பகவான் வான வெளியில் விசிறி எறிந்து விளையாடினார். வந்தியத்தேவனுடைய கப்பல்மீதும் அந்த நீர்மலைகளில் சில வந்து மோதின. வானத்தைக் கீறிக் கொண்டு ஒரு மின்னல் மின்னியது. அதன் பிரகாசம் அவன் கண்ணெதிரே நூறு சூரியனைக் கொண்டுவந்து நிறுத்தியது போலிருந்தது. தன் கண்களையே அம்மின்னல் பறித்துவிட்டதோ என்று வந்தியத்தேவன் அஞ்சினான். எரிச்சல் எடுத்த கணத்திலேயே அவன் செவிகளுக்கும் ஆபத்து வந்துவிட்டது. எத்தனையோ இடி முழக்கங்களை வந்தியத்தேவன் முன்னம் கேட்டிருக்கிறான்; இன்றைக்கும் எத்தனையோ கேட்டான். ஆனால் இப்போது இடித்த இடியைப் போல் – சே! அது இடியா? இந்திரனுடைய வஜ்ராயுதம் அவனுடைய காதின் வழியாகப் பிரவேசித்து மண்டைக்குள்ளேயே நுழைந்து தாக்கியது போலிருந்தது.
சற்று நேரம் வந்தியத்தேவன் கண்களையும் திறக்க முடியவில்லை; காதிலோ ‘ஓய்’ என்ற சப்தம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது.
மூடியிருந்த கண்கள் ஏதோ சமீபத்தில் தலைக்கு மேலே புதிய வெளிச்சம் பரவியிருப்பதை உணர்ந்தான். காதிலும் ‘ஓய்’ சத்தத்துக்கு மத்தியில் வேறொரு விநோத சப்தம் கேட்டது. காட்டில் தீப்பற்றி எரியும்போது, மரங்களில் தீப்பிடிக்கும்போது, உண்டாகும் சப்தத்தைப் போல் தொனித்தது.
வந்தியத்தேவன் கண்ணைத் திறந்து பார்த்தான். அவன் இருந்த கப்பலின் பாய்மரம் உச்சியில் தீப்பற்றி எரிவதைக் கண்டான்.
வந்தியத்தேவனுக்கு அப்போதும் சிறிதும் மனக்கிலேசம் உண்டாகவில்லை. உற்சாகந்தான் மிகுந்தது கலகலவென்று சிரித்தான்.”
And I was reminded of this:
Deep down, somewhere towards the end, you want to become like Vandiyathevan. Kalki, has won you there.
Superb post. From the start itself, I wanted to be like vandiyathevan and have awesome adventures
In fact, at the point where he meets Arulmozhi and decides not to lie anymore, I felt disappointed because that was a core part of his character.
Kalki is a genius in using uvamais. One of my favorites from the scene where Vandhiyadevan meets Kundavai after his long adventure down south in Sri Lanka – The bee is forever attracted to the honey. After the long search the bee finds the honey, but finding it, drowns in it. Similar to that is how our hero feels after Kundavai, who he wanted to meet for so long, but now is lost for words upon meeting her!
Glad you liked it. Read on. The intrigue and suspense will build along with the depth in each character. The last couple of lines leave your hairs on their end and wanting for more. Unforgettable piece of epic.
Your journey sounds wonderful.
And yes, there’s nothing to beat PS, after all.
Thanks. Glad you liked it
Btw, an interesting trivia which I picked up on twitter: Notice how all the five parts start and end on a water body. The legend is that Kalki almost drowned in a river as a child, and hence his fixation with water bodies.
Most interesting. One thing that intrigued me was that the ending either showed a storm of happiness or a storm of disturbance in the hearts of the lead characters. 4th book and 5th book end in the same spot. Read on
Ah, I did not notice that. I think I will end up buying the set of books somewhere here. I feel like reading the first parts again!
Pingback: Two journeys « Vijay Chidambaram
Am now with the last part of PS, and I, like everybody else, would say, Vandhiyaththevan is my fav. character! the sleep-talking, inquisitiveness, trying-to-explore-the-things-around-despite-having-an-important-task, the-urge-to-counter-Aazhwaarkkadiyaa, and all these with a quirk!
Kalki is awesome!
Pingback: Quora